Veel mensen lijken gevangen te zitten in hun relatie. Ze hebben hun partner aangetrokken omdat ze zichzelf hebben herkend en zijn verliefd geworden. Jezelf herkennen, jezelf zien, gezien worden. In verliefdheid ervaar je het helemaal, contact met je ware zelf.
En als je dan, na een poosje, het dagelijks leven met elkaar in gaat en de verliefdheid vervaagt, dan komen je behoeftes, je onvervulde verlangens van vroeger als kind, geleidelijk of soms zelfs plotseling naar voren. Ze schuiven als een schaduw tussen jou en je partner.
En je legt je schaduw bij je partner neer want die moet zijn of haar licht er op laten schijnen. Onbewust had je hem of haar toch uitgekozen om jou te vervullen. Jou compleet te maken. Jou helemaal in het licht te zetten. En dan wordt het moeilijk. Want dat kan jouw partner niet: voldoen aan jouw eisen. Dat zijn het inmiddels ongemerkt geworden, eisen met het mes op tafel. Niet omdat jij dat wil maar omdat je verlangen zo sterk is en je hoop zo groot. En ineens zit je vast aan je partner, ben je gebonden, afhankelijk van zijn of haar licht.
Dat is het moment dat je kunt kiezen voor groei. Groei als mens: jezelf transformeren en verantwoordelijkheid nemen voor je eigen behoeftes en verlangens en ze delen met je partner. Op tafel leggen zonder het mes er bij. Vrij en liefdevol kijkend. En je partner kijkt mee want die herkent jou. Dan voel je verbinding.
Deanneke Steenbeek
http://psychologen-den-bosch.datzitzo.com
